سلام فایل پی دی اف کتب درسی دوره ابتدایی را می توانید از آدرس زیر دانلود نمایید
http://www.roshd.ir/Default.aspx?tabid=543&SSOReturnPage=Check&Rand=0
راهنمای نصب فایل پی دی اف کتب درسی
http://www.roshd.ir/Default.aspx?tabid=543&SSOReturnPage=Check&Rand=0
به یاد اولین روزهای کلاس اول که با خاطرات به یاد ماندنی با آموزگار مهربان مهدی جهانبخشان آغاز گردید . و با پیروزی انقلاب شکوهمند انقلاب اسلامی هم آز بود به یاد آن روزهای شیرین وکوچه های باصفای مدرسه و روزهای شیرین بارانی و کوچه های آب و گل گرفته ی آن روزها
تصاویر فارسی اول ابتدایی سال 1350 با تشکر از نویسنده وبلاگ کتاب های قدیمی مدرسه
http://old-ketab.blogfa.com/page/0030.aspx
بقیه تصاویر را در ادامه مطلب ببینید
با تشکر از همکار پایه اول دزفول
| مهر | آبان | آذر | دی | بهمن | اسفند | فروردین | اردی بهشت | ||||
| هفته اول | ص ۱-۷ | ۲۹-۳۵ | ۵۷-۶۳ | ۸۵-۹۱ | ۱۰۶-۱۱۲ | ۱۳۴-۱۴۰ | تعطیل | ۱۶۹-۱۷۷ | |||
| هفته دوم | ص۸-۱۴ | ۳۶-۴۲ | ۶۴-۷۰ | ۹۲-۹۸ | ۱۱۳-۱۱۹ | ۱۴۱-۱۴۷ | تعطیل | تمرین ودوره | |||
| هفته سوم | ص۱۵-۲۱ | ۴۳-۴۹ | ۷۱-۷۷ | ۹۹-۱۰۵ | ۱۲۰-۱۲۶ | ۱۴۸-۱۵۴ | تمرین ودوره
|
* * * | |||
| هفته چهارم | ص۲۲-۲۸ | ۵۰-۵۶ | ۷۸-۸۴ | تمرین ودوره | ۱۲۷-۱۳۳ | ۱۵۵-۱۶۱ |
خوش آمدید دوباره کلاس در انتظاره
سال و مال و فال و حال و اصل و نسل و بخت و تخت
بادت اندر شهریاری برقرار و بر دوام
سال خرم، فال نیکو، مال وافر، حال خوش،
اصل ثابت، نسل باقی، تخت عالی، بخت رام
فرارسیدن عید نوروز باستانی وسال نو رابه تمام هم وطنان و همکاران تبریک و شاد باش عرض می نمایم
تا دیروز نام ژاپن با القابی مثل غول صنعتی و قدرت اقتصادی و هوش مصنوعی و عناوینی از این دست هوش از سر هر اهل فنی می ربایید و کمتر کسی پیدا می شد که آرزوی آن کشور زیبا و پیشرفته را در دل نداشته باشد اما یکدفعه اوضاع به هم ریخت. امروز کمتر کسی است که این اخبار را بشنود و آن تصاویر را ببیند و در ظاهر دلی نسوزاند و با عبارتهای احساس برانگیز با آن مردم مصیبت دیده همدردی نکند.
رؤیای خوش ژاپن، امروز به کابوسی هولناک تبدیل شده که هر کس را از آن فراری می دهد. چشمان جهان با حیرت و ابهام به رآکتورهای این کشور هسته ای و تاسیسات به گل نشسته آن می نگرد. شاید به ندرت و شاید هم اصلا؛ کسی را پیدا نکنید که آن وضعیت وخیم ژاپن را ببیند و در ته دلش نگوید خدایا! تو را دو شُکر؛ یکی اینکه در ژاپن نیستم و یکی هم برای فاصله ای که با آن جزیره ویران شده و آلوده به پرتوهای هسته ای دارم.
این جریان، انسان را یاد قارون می اندازد. ثروتی هنگفت داشت و هیچ ایمان نداشت. در مال و کفر خود غوطه ور بود و مستانه شعر « إِنَّمَا أُوتِیتُهُ عَلىَ عِلْمٍ عِندِى » می سرود. «عقل در چشم» ها هم در حسرت داشته های او می سوختند و بر آن غبطه می خوردند که ناگهان عذاب نازل شد و قارون و آنچه بدان مباهات می کرد طعمه زمین شد و رفت.
آن مردم ظاهربین ناگهان به خود آمدند و از حسرتی که می خوردند پشیمان شدند.(78-82/قصص)
مدتها بود می پرسیدند که اگر ایمان و عمل صالح لازمه رحمت الهی است و مانع نزول عذاب خداوندی پس چرا در کشوری مثل ژاپن که نه اسلام دارند و نه مسلمانی، خبری از عذاب نیست که هیچ به ظاهر لطف خدا به آنها بیش از ما مسلمانان است؟
با کلام خدا جواب می دادیم که فرمود: از داشته های اینها به شگفت در نیایید. خدا قرار است آنها را با همان هیبت و شکوهی که شما می بینید در همین دنیا به عذابی سخت گرفتار کند. «وَ لا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ أَوْلادُهُمْ إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ أَنْ یُعَذِّبَهُمْ بِها فِی الدُّنْیا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ» (85/توبه)
همه امروز شاهدیم که مهم ترین مشکل ژاپن، همان مهم ترین تکنولوژی او یعنی انرژی هسته ای اوست که ما تا دیروز به آن غبطه می خوردیم.
روشن است که این سخن به معنای انکار پیشرفت صنعتی به خصوص دانش هسته ای نیست؛ سخن در این است که اگر ایمان و عمل صالح نباشد همان که در دست مومنین خیر است و نعمت در دست کافران شر است و نقمت.
مگر ژاپنی ها چه کرده بودند؟
قبل از پاسخ به این سوال توجه شما را به دو دیدگاه که در چنین حوادثی مطرح است، جلب می کنم.
از نگاه بی خدایان
از نگاه یک مادی منکر خدا و حاکمیت او بر عالم هستی؛ آنچه در ژاپن رخ داد یک «اتفاقِ» «طبیعیِ» مهیب بود که در گذشته نیز سابقه داشت؛ بعدها نیز ممکن است «اتفاق» بیفتد و این بازی «طبیعت» است که یک روز می خنداند و روزی دیگر می گریاند؛ «وَ قَالُواْ قَدْ مَسَّ ءَابَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ » (95/اعراف) در مواجهه با بلایا و مصائب به جای آنکه به یاد خدا بیفتند و او را بخوانند به یکدیگر گفتند: این مصائب و گرفتاریها که برای ما پیش آمد، چیز تازهاى نیست؛ پدران ما نیز گرفتار چنین مصائب و مشكلاتى شدند؛ دنیا فراز و فرود بسیار دارد. این اتفاقات امواجى ناپایدار و زودگذرند که ممکن است برای هر کسی پیش بیاید. (تفسیرنمونه/ 6/263)
از دید اینها «اتفاق» یعنی حادثه ای که در نهایت دلیل خاصی ندارد و طبیعت هم یعنی همین آب و خاک و گیاهان و جنبندگانی که ربطی به خدای خالق و مدبر ندارند. خلاصه اینکه زمین خودش لرزید؛ به لرزش زمین، آب به خروش آمد و در اثر خشم «طبیعت» عده ای مردند و بخش وسیعی ویران شد
از نگاه خداباوران
در این بینش، «اتفاق» یا همان «بی دلیلی»، خرافه ای بیش نیست. هر معلولی علتی دارد و سرسلسله علتها، خداوند یکتاست. پس اگر واقعه ای رخ می دهد و به وجود می آید خالق آن خداست.(62/زمر) زمین به خواست خدا می لرزد و دریا به فرمان او به خروش می آید و کوه به اراده او از جا حرکت می کند.(54/اعراف) مرگ و حیات به دست اوست. اوست که جان می دهد و اوست که می میراند.(116/توبه)
«طبیعت»، «خلقت» اوست و کاملا گوش به فرمان او عمل می کند. ابرها را حرکت می دهد باران را فرو می فرستد و ... (28/شوری)
در این بینش جهانی که مخلوق و تحت مدیریت اوست در کمال نظم و زیبایی آفریده شده و اگر نظم جایی به هم ریخت در اثر عمل کرد بد انسان است.(41/روم)
مقدمه دیگر اینکه:
دو چیز مانع قهر خدا و نزول رحمت الهی است ایمان و عمل صالح.(96-98/اعراف) بله؛ پیشرفت علمی و صنعتی از چیزهای بسیار خوب مهم و لازم است اما نباید فراموش کرد که این چیزها مانع قهر خدا نمی شود؛ اما اینها غرق در نعمتهای خدادادی شدند و او را فراموش کردند و ندانستند «فَما أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا یَكْسِبُونَ » آنچه ساختند و پرداختند نمی تواند آنها را از عذاب الهی حفظ کند.
پس از بیان این مقدمات لازم و ضروری، حالا نوبت آن است که وارد اصل بحث شویم.
ادامه دارد ...
امید پیشگر
بخش قرآن تبیان
" ارزشیابی " یکی از ارکان مهم آموزش و پرورش و بخش جدایی ناپذیر آن است، آموزش و پرورش فرایندی متشکل و به هم پیوسته است که تمام اجزای آن به گونه ای سازمان یافته برای رسیدن به هدفی معین فعالیت می کنند.
در پایان هر یک از برنامه های آموزشی ، معلمان علاقه مندند میزان تغییرات حاصله در رفتار دانش آموزان را بررسی کنند تا معلوم شود ، چه اندازه به هدف های مورد نظر نزدیک شده اند. این عمل را اصطلاحاً ارزشیابی یا امتحانمی گویند که در نگارش های نوین بر خلاف گذشته دارای هدف های مهم تر و گسترده تری می باشد.
1. ارزشیابی ، یکی از ارکان هر برنامه آموزشی است.
2. ارزشیابی ، به طور اخص ناظر اندازه گیری کیفیت ، کمیت و نوع تغییرات حاصل شده در رفتار دانش آموزان است.
3. ارزشیابی ، آگاهی از میزان کارآیی و کار آمدی عوامل مؤثر در آموزش و پرورش است.
4. ارزشیابی ، تنها به امتحانات پایانی محدود نمی شود.
5. ارزشیابی وسیله ای کار آمد و بی بدیل است برای هدایت مستمر یادگیری دانش آموزان.
6. ارزشیابی برای برنامه ریزی ، تدریس و تصمیم گیری ، امری ضروری و پایه ای است.
7. ارزشیابی مطلوب ، مستقیماً در بهبود یادگیری دانش آموزان مؤثر است.
8. دانش آموزان نیز از طریق ارزشیابی به نقاط ضعف و قوت خود پی می برند.
9. ارزشیابی مستمر ، باعث مرور و بازتولید مطالب آموخته شده توسط دانش آموزان می شود.
10. ارزشیابی مستمر ، نظارت گام به گام بر تحقق هدف های رفتاری است.
11. معلم از طریق ارزشیابی، روش تدریس و طرح درس خود را ارزیابی می کند.
12. امتحان وسیله ای است مناسب برای تفهیم هدف های درسی به دانش آموزان.
13. نتایج امتحانات موجب شناخت تفاوت های فردی دانش آموزان می شود.
14. امتحان نباید وسیله تهدید امنیت روانی دانش آموزان شود.
15. ارزشیابی دانش آموزان ، نباید تحت تأثیر قضاوت شخصی و حالات عاطفی معلم قرار گیرد.
16. در جریان ارزشیابی باید سعی کرد فضای روانی مناسب و خالی از اضطراب برای بچه ها فراهم کرد.
17. سؤال های امتحانی باید با محتوای مواد آموزشی سازگار باشند.
18. سؤال های امتحانی را باید از مطالب مهم محتوای آموزشی که بر یادگیری آن ها تأکید شده است ، طرح کرد.
19. سؤال های امتحانی باید توانایی دانش آموزان را در سطوح مختلف یادگیری بسنجند.
20. سؤال های امتحانی باید معرف واقعی هدف های آموزش درس مورد نظر باشند. ( سنجش کار آمد )
21. خطای اندازه گیری آزمون باید کم باشد تا باعث اعتبار آن شود.
22. هدف نهایی از انجام امتحان ، بهبود کیفیت یادگیری است.
23. در طراحی سؤال های امتحانی از جدول دو بعدی ( هدف های رفتاری – فهرست محتوا ) استفاده شود.
24. با توجه به برایند یادگیری ها ، از انواع ابزار آزمون استفاده شود.
25. متن سؤال های امتحانی با بیانی ساده ، روشن ودور از ابهام نوشته شود.
26. از طرح پرسش های چند پهلو و گمراه کننده جداً اجتناب کنید.
27. متن سؤال ها را به صورت جملات مثبت بنویسید.
28. سؤال های امتحانی را عیناً مانند سؤال های کتاب و به صورت کلیشه ای ننویسید.
29. از دادن حق انتخاب به دانش آموزان برای این که ازمیان سؤال ها ، چند سؤال را انتخاب کنند و پاسخ دهند ، خودداری کنید.
30. هر سؤال امتحان باید مستقل از سؤال های دیگر باشد.
31. سؤال های امتحانی را از ساده به مشکل بنویسید.
32. اگر امتحان دارای سؤال های متنوع است ، آن ها را گروه بندی کنید و سؤال های هر گروه را به دنبال هم بنویسید.
33. سؤال های کتبی را طوری بنویسید که به آسانی خوانده شوند.
34. سؤال ها را با فاصله مناسب بنویسید .
35. سؤال های انشایی را در ورقه ها یا جزوه جداگانه و سؤال های عینی را نیز در ورقه جداگانه بنویسید و در امتحان ابتدا سؤال های عینی را به دانش آموزان بدهید ، بعد سؤال های انشایی را .
36. ایجاد شرایط فیزیکی و عاطفی مناسب در جلسه امتحان ضروری است.
37. فضای امتحان باید خالی از عوامل برهم زننده تمرکز حواس دانش آموزان باشد.
38. در جلسات امتحانی با فرد فرد دانش آموزان رابطه ای دوستانه و محبت آمیز بر قرار کنید.
39. دانش آموزان را در مورد نحوه امتحان راهنمایی کنید.
40. ورقه های امتحانی را به صورت ناشناخته تصحیح کنید.
41. در تصحیح اوراق امتحانی ابتدا سؤال اول را در تمام اوراق تصحیح کنید. سپس سؤال دوم را و بعد سوم و به همین ترتیب تا آخر .
42. محتوای سؤال های امتحان را از آنچه تدریس شده است ، استخراج کنید.
43. سعی شود سؤال های امتحانی پایاپی و ثبات داشته باشند.
44. سؤال های مرحله ای را طوری طرح کنید که دانش آموزان بتوانند در یک جلسه درس به آن ها پاسخ دهند و دنباله امتحان به زنگ تفریح نکشد که باعث حواس پرتی دانش آموزان شود.
45. ارزشیابی را جزئی از فرایند آموزش بدانید نه به عنوان نقطه پایان تدریس.
46. راهبردهای آموزشی و ابزار ارزشیابی ، باید با هم سازگاری داشته باشند.
47. سؤال های امتحانی طوری طرح نشوند که فقط محفوظات دانش آموزان را بسنجند.
48. از طرح سؤال های بسیار سخت و بسیار آسان خودداری شود.
49. ارزشیابی نباید جای هدف های آموزشی را بگیرد و به عنوان هدف مطرح شود.
50. ارزشیابی و امتحان را همانند سایر فعالیت های آموزشی بدانیم.
51. ارزشیابی تنها برای صدور جواز عبور شاگردان از یک پایه به پایه دیگر نیست.
52. ارزشیابی باید وسیله پیش بینی باشد ؛ یعنی نشان دهد که شاگرد در چه زمینه ای می تواند به موفقیت برسد.
53. ارزشیابی را نباید صرفاً به منظور نمره دادن و مقایسه دانش آموزان و تعیین افراد قوی و ضعیف به کار برد.
54. در ارزشیابی به نتیجه عملکرد شاگردان درپاسخ به سؤال های مطرح شده اکتفا نکنید.
55. در ارزشیابی ، خود را محدود به انواع تست های کتبی و شفاهی نکنید.
56. ارزشیابی تدریجی و تراکمی ، باید به طور مستقیم و با اعلام قبلی صورت گیرد.
57. ایجاد محیط رعب و وحشت برای امتحان ، دانش آموزان مضطرب را مضطرب تر می سازد.
58. انتظارات خود را از دانش آموزان در مورد امتحانات مشخص کنید.
59. تأکید بیش از حد بر ارزش نمره بالا و منوط کردن ارزشمندی کودک به نتایج امتحانات وی ، باعث بالا رفتن اضطراب در بچه ها می شود.
60. نمره دادن فقط جزئی از فرایند ارزشیابی است.
61. ارزشیابی باید بلافاصله پس از تعیین هدف های آموزشی معلوم شود.
62. سؤال ها باید واضح و روشن طرح شوند و زیاد طولانی نباشند.
63. امتحانات نباید بر تمام ضوابط و موازین آموزشگاه حکومت کند.
64. هدف از ارزشیابی و امتحان ، شناختن و شناساندن است.
65. نسبت به امتحان نگرش مثبت ایجاد کنید.
66. موفق نشدن در امتحانات را نمی توان فقط به خود دانش آموز و فعالیت های او نسبت داد.
67. شیوه پرسش خود را از مطالب تدریس شده ، برای دانش آموزان مشخص کنید.
68. جلسات امتحانی را با کلام زیبا و آرام بخش الهی شروع کنید.
69. عدم موفقیت دانش آموزان را در امتحان ، دال بر بدی شخصیت آن ها ندانید.
70. سؤال های امتحانی را با عنایت به هدف های رفتاری ، طراحی کنید.
71. هیچ یک از آزمون ها به تنهایی ارزشیابی دقیقی از فرایند یادگیری و پیشرفت تحصیلی به حساب نمی آید.
72. ارزشیابی خود را به یک نوع وسیله سنجش محدود نسازید.
73. در هر امتحان عدالت را حاکم کنید و شرایط یکسان برای همه به وجود آورید.
74. اگر ارزشیابی به نحو شایسته انجام نگیرد ، اثر منفی بر یادگیری می گذارد.
75. آموزش و ارزشیابی باید هدف های یکسانی را دنبال کنند .
76. هدف از امتحان ، غافلگیر کردن دانش آموزان نیست.
77. یکی از ویژگی های ارزشیابی مطلوب ، کارامد بودن آن است.
78. تعداد سؤال های مربوط به یک هدف و یک محتوا باید متناسب با اهمیت آن ها باشد.
79. یک آزمون باید قدرت تشخیص داشته باشد.
80. در اجرای امتحان ، نباید به " سرعت در پاسخ دادن " اهمیت زیادی داد.
81. استفاده از چهار یا پنج نوع سؤال متفاوت در یک آزمون ، امتیاز به حساب نمی آید.
82. معلم نباید یک نوع سؤال را بر انواع دیگر برتری دهد و همواره از آن استفاده کند.
83. سؤال های امتحانی را با دقت طرح کنید و به طور خوانا بنویسید.
84. اگر دانش آموزان هنگام امتحان ، سؤال داشته باشند، باید به آن ها پاسخ داد ، اما آن ها را تشویق به سؤال کردن نکیند.
85. خواندن سؤال های امتحانی برای دانش آموزان ضرورت ندارد ، مگر دانش آموزانی که مشکل خواندن داشته باشند.
86. تردید در روایی یک آزمون احتمال تقلب را افزایش می دهد.
87. اضطراب زیاد در جلسه امتحان باعث افت عملکرد دانش آموزان می شود.
88. دادن ضریب بیش تر به سؤال هایی که توانایی و استعداد مهم تری را می سنجند ، منطقی است.
89. نمرات خام هر امتحان در نفس خود معنای زیادی ندارند.
90. یک آزمون هر اندازه هم خوب باشد اگر به نحوه شایسته ای اجرا و نمره گذاری نشود ، روایی و اعتبار آن به خطر می افتد.
91. در آگهی هر آزمون نه تنها باید تاریخ برگزاری آن ، بلکه تعداد سؤالها و نوع آن ها را نیز مشخص کنید.
92. آموزش و ارزشیابی و نمره گذاری باید هدف های یکسانی داشته باشند.
93. تغییرات نظام آموزشی باید در راستای تغییر بنیادی نظام سنجش و ارزشیابی باشد.
94. نمره خام به تنهایی بیان کننده میزان پیشرفت یا عملکرد دانش آموزان نیست.
95. به ارزشیابی در حیطه های نگرشی و مهارتی بیش تر توجه کنید.
96. ارزشیابی باید بتواند فراگیران را در امر یادگیری کمک کند.
97. به ارزشیابی های گروهی ، به خصوص در کلاس های ابتدایی بها بدهید.
منبع: تبیان معلمان